برای به خدا رسیدن باید به درونمان برسیم.وقتی به درونمان برسیم به خدا میرسیم.چون نه تنها خدا درقلب ماست بلکه درتک تک سلولهای ماست.دردرون ما جاری شده است وجریان دارد.همیشه شبها موقع خوابیدن به این فکر کنیم که از صبح آن روز مشغول چه کاری بوده ایم.یادمان باشد ما کسی بوده ایم که میتوانستیم همانند زنبور عسل مفید باشیم.واز صبح تا شبمان را مشغول درست کردن عسل باشیم.

خدایی که عاشقانه با ما سخن میگوید:
"میتونستی بمونی ----وعاشقم باشی.

من همیشه عاشقت بودم.هرگزنفهمیدی----

من همیشه عاشقت بودم.مثل دریا مثل جنگل----

دنبال چی میگردی ؟دنبال کدوم خورشید؟

چشمای کدوم عاشق دنیا رو به توبخشید؟"

پست الكترونيك